Παραιτούνται διαμαρτυρόμενοι για την κατάντια των σχολείων

Αναδημοσιεύουμε τρία κείμενα, τα δύο πρώτα είναι κείμενα παραίτησης διευθυντών δημοσίων σχολείων, ενώ το τρίτο είναι η ομιλία ενός διευθυντή σχολείου στο δέκατο εκπαιδευτικό συνέδριο της ΟΛΜΕ ενάντια στην αυτοαξιολογηση.
 

Διευθυντής σχολείου: Παραιτούμαι – Δεν μπορώ να γίνω μέρος της διάλυσης

«Προς τους φίλους Διευθυντές και όλους τους συναδέλφους εκπαιδευτικούς

Πάντα πίστευα σε μια διευθυντική θητεία με δημοκρατικότητα, που θα δίνει λόγο στα οράματα και τις πρωτοβουλίες των συναδέλφων, στις ιδιαιτερότητες και τις κλίσεις των μαθητών. Πάντα πίστευα στον Διευθυντή που θα ξεπερνά τις τυπικότητες στοχεύοντας πέρα από παγερές γραφειοκρατίες, στη δημιουργία ενεργών πολιτών. Πάντα πίστευα ότι διοίκηση σημαίνει διορατικότητα, πρωτοπορία, συμμετοχή, συναδελφικότητα. Όταν ανέλαβα τη θέση του Διευθυντή του Γυμνασίου Αμμοχωρίου ποτέ δεν είχα σκεφτεί ότι θα κατέληγα να γίνω ελεγκτής παρουσίας, συντάκτης προγραμμάτων με επιφύλαξη, τιμητής των συναδέλφων, αποδέκτης υποβιβασμών. Ποτέ δεν είχα φανταστεί ότι θα μου ζητηθεί να συμπεριφέρομαι σαν ένας στυγνός γραφειοκράτης με προσκόλληση στην απόλυτη τυπικότητα, αδιάφορος για την δημιουργία κλίματος εκπαιδευτικής προσφοράς και καινοτομίας.

Ποτέ δεν είχα φανταστεί ότι θα μου ζητηθεί να βάλω απέναντί μου τον σύλλογο, τον συνάδελφο, τον ίδιο μου τον «εαυτό», για να τον κατατάξω, ώστε να τον καταστήσω εύκολη λεία όσων επιδιώκουν να έχουν διαθέσιμους «αριθμούς», διαθέσιμα «νούμερα» για καρατόμηση. Ποτέ δεν φαντάστηκα ότι θα επιβάλουν εξωτερικούς κριτές των αποφάσεων Διευθυντή και συλλόγου οι οποίοι θα αρνούνται να αποδεχθούν τις προτάσεις του. Ποτέ δεν θεώρησα ότι η επιλογή μου σε κάποια θέση, ως Διευθυντής, Σχολικός Σύμβουλος ή Διευθυντής Διεύθυνσης θα με διαφοροποιήσει από τους συναδέλφους μου.

Φτάνει πια συνάδελφοι Διευθυντές, εμείς έχουμε τώρα τον λόγο, δεν μπορούμε να γίνουμε οι τιμητές του «εαυτού» μας, οι κριτές των συναδέλφων μας, οι εμπρηστές των συλλόγων. Γιατί όσο κι αν το πιστεύουμε, δεν θα γλυτώσουμε, θα μας πετάξουν και εμάς, αφού πρώτα μας χρησιμοποιήσουν και μας αποξενώσουν από τους δίπλα μας. Τώρα είναι η δική μας ευθύνη. Ας γίνουμε ένα με τους συναδέλφους μας. Ας σκεφτούμε ότι είμαστε σπλάγχνα από τα σπλάγχνα τους. Είμαστε και εμείς εκπαιδευτικοί.

Πως μπορούμε να γίνουμε τιμητές και αίτιοι της μισθολογικής καθήλωσης και της πιθανής αποπομπής των συναδέλφων μας; Πως μπορούμε να κρίνουμε τον συνάδελφο που αγωνίζεται, σε εποχές δύσκολες, με πάθος αλλά και πόνο, για τους μαθητές του και τα παιδιά μας; Η παιδεία θέλει όραμα, θέλει πάθος, θέλει αγάπη, θέλει θυσία, θέλει δημιουργικότητα. Η παιδεία είναι πάντα δημοκρατική. Δεν μπορεί να αποδώσει σε καθεστώς φόβου, έντονης υποκριτικότητας, προσωπικής κατάθλιψης, καθημερινού καταναγκασμού.

Άλλωστε ποιος είναι ο ρόλος μας; Διευθύνω εκπαιδευτικούς, διευθύνω σχολείο, σημαίνει οραματίζομαι, δημιουργώ συνθήκες, διευκολύνω, συν-εργάζομαι, διευρύνω τους ορίζοντες, διαλέγομαι. Διευθύνω σχολείο δεν σημαίνει διατάζω, διαιρώ, υποτάσσω, αναγκάζω, απειλώ, φοβίζω.

Σήμερα μου στερούν τη δυνατότητα να συνδιοικώ με το σύλλογο, μου στερούν τη δυνατότητα να δημιουργώ, μου στερούν τη δυνατότητα να έχω οράματα, μου στερούν τη δυνατότητα να αποφασίζω, μου στερούν τη δυνατότητα να αισθάνομαι συνάδελφος. Δεν διαφέρω από τους καθημερινούς μου συντρόφους.

Αυτούς που καθημερινά δίπλα μου αγωνίζονται και προσφέρουν. Δεν μπορώ να ανεχτώ ένα σχολείο κομμάτι της γραφειοκρατίας, όπου ελέγχουν την παραμικρή μας κίνηση, όπου πρωτοβουλία σημαίνει παράπτωμα, όπου κάθε τι πρέπει να καταγράφεται.

Διοικώ (τι λέξη κι αυτή) ένα σχολείο όπου οι καθηγητές έρχονται για μάθημα και μέρες που έχουν άδεια. Διοικώ ένα σχολείο όπου οι συνάδελφοι προετοιμάζουν εκδηλώσεις απογεύματα και Σαββατοκύριακα. Διοικώ ένα σχολείο όπου οι καθηγητές κάθονται παραπάνω χωρίς να τους το επιβάλλει κανείς. Διοικώ ένα σχολείο όπου οι συνάδελφοι διδάσκουν επιπλέον ώρες από αυτές που φαίνονται στα προγράμματα. Διοικώ ένα σχολείο όπου αισθάνομαι ότι αναπνέω, ότι χαίρομαι, ότι μπορώ να ζω.

Σ’ αυτό λοιπόν το σχολείο δεν μπορώ να ανεχθώ να επιβληθούν τυπικότητες, γραφειοκρατικές αστειότητες, καταπιεστικές διαταγές, ανελεύθερες επιβολές. Δεν μπορώ να γίνω μέρος της διάλυσης. Γιατί η διάλυση θα αρχίσει μέσα στο σύλλογο, από τη διχόνοια, την αντιπαλότητα, τον ανθρωποφάγο ανταγωνισμό.

Πέρα από όλα αυτά υπάρχει ένα επιπλέον προσωπικό μου δίλημμα, τώρα που αρχίζει η αξιολόγηση. Μπορώ να είμαι ταυτόχρονα συνήγορος και εισαγγελέας; Συνήγορος των συναδέλφων ως αιρετός στο ΠΥΣΔΕ και δικαστής τους στο σχολείο ως Διευθυντής- αξιολογητής; Η έναρξη λοιπόν της αξιολόγησης το 2014 (μια αξιολόγηση που σκοπό δεν έχει τη βελτίωση αλλά την κατάταξη και τον εξοστρακισμό) δεν μου επιτρέπει να συνεχίσω την παρουσία μου στη Διεύθυνση του Γυμνασίου Αμμοχωρίου. Είναι η ώρα της επιλογής. Μέλημα και αγώνας μου είναι οι συνάδελφοι. Από αυτούς εκλέχτηκα, αυτούς υπερασπίζομαι και σε αυτούς απολογούμαι.

Για όλα τα προαναφερθέντα, με λύπη, έντονη στενοχώρια, μεγάλη συναισθηματική φόρτιση αλλά και αίσθημα ευθύνης σας ενημερώνω ότι υπέβαλα αίτηση- παραίτησης από τη θέση του Διευθυντή του Γυμνασίου Αμμοχωρίου, παραμένοντας ως αιρετός στο ΠΥΣΔΕ Φλώρινας για να υπερασπιστώ τα δικαιώματα των συναδέλφων μου.

Το σχολείο των αγέλαστων «προσώπων», των μαυροντυμένων «εισαγγελέων», των απόμακρων «δικαστών», των ποταπών κολάκων, που επιχειρείται σήμερα να επιβληθεί, δεν μου ταιριάζει. Γι αυτό και δεν μπορώ να το διευθύνω. Δεν αισθάνομαι «ικανός» να διευθύνω ένα τέτοιο σχολείο. Δεν μπορώ να διευθύνω παραβλέποντας τα οράματά μου, τη συνείδησή μου, τον λόγο μου, μόνο και μόνο για να διατηρήσω τη θέση μου.

Ξέρω ότι στενοχωρώ τους καθημερινούς μου, στο Γυμνάσιο Αμμοχωρίου, συντρόφους. Ξέρω ότι είναι δύσκολο να ξαναζήσω ότι έζησα μαζί τους. Ας με συγχωρέσουν, δεν έχω άλλη επιλογή. Δεν μπορώ να αισθάνομαι ότι δεν είμαι τίποτε άλλο παρά ένα γρανάζι της κρατικής μηχανής. Μιας μηχανής αν-αίσθητης, αυστηρά αριθμολάγνας, αδιάφορης για το άλλο «πρόσωπο», το ανθρώπινο «πρόσωπο», που υποφέρει και αγωνιά. Άλλα ήταν τα οράματά μου, άλλες οι ελπίδες μου, άλλη η «αγάπη» μου, για ένα σχολείο δημιουργίας, συναδελφικότητας, ελπίδας. Αυτό το σχολείο έζησα μαζί τους, στη ζεστασιά τους, στο καθημερινό αγώνα τους, στην ακούραστη αγάπη τους, στις αμέτρητες ώρες προσφοράς τους, στη κατανόηση των λαθών μου και γι αυτό από τα βάθη της καρδιάς μου τους ευχαριστώ.

Καπαρός Βαγγέλης
Αιρετός ΠΥΣΔΕ Φλώρινας, Διευθυντής Γυμνασίου Αμμοχωρίου

Πηγή: http://left.gr/news/dieythyntis-sholeioy-paraitoymai-den-mporo-na-gino-meros-tis-dialysis#sthash.tLru6ngF.dpuf

——————————————————————————————

Παραιτείται από Διευθυντής Σχολείου και ο Ζαχαρίας Καψαλάκης – «Είναι προτιμότερη μια τίμια αποχώρηση, παρά μια ταπεινωτική συμπόρευση!»

Και να που ο κόμπος έφτασε στο χτένι. Και ο κόμπος δε χωρεί να περάσει από το χτένι και εσύ πλέον θα πρέπει να αποφασίσεις «με ποιους θα πας και ποιους θα αφήσεις». Η ΔΟΕ μονίμως στα κεραμίδια…

Το υπουργείο μου ζητά να παρανομήσω, ζητώντας μου ως δικτάτορας – διευθυντής να ορίσω ομάδες αξιολόγησης, όταν ο Σύλλογος Διδασκόντων είναι αρνητικός… Μα είμαι ήδη παράνομος, γιατί δέχτηκα να διευθύνω ένα σχολείο που άρχισε μαθήματα στις 9 του Οκτώβρη, καθώς δεν είχε προσωπικό! Είμαι ήδη παράνομος, αφού διευθύνω ένα Ειδικό Σχολείο – το μοναδικό στην Κρήτη – που δεν έχει κοινωνική υπηρεσία δηλ. δεν έχει ούτε κοινωνικό λειτουργό, ούτε ψυχολόγο, τη στιγμή που οι ειδικότητες αυτές αφθονούν και στα σχολεία Γενικής Αγωγής… Αρκετές παρανομίες έκανα φέτος. Δε θα κάνω άλλες… Όταν έχεις αρχές και ηθική, δεν υπάρχουν και διλήμματα. Όταν το σύστημα σε χρησιμοποιεί, δεν χρειάζονται πολλές σκέψεις! Προσωπικά δεν πρόκειται να κάνω κάτι πέρα και έξω από τα πιστεύω μου, πέρα και έξω από την αξιοπρέπειά μου. Υπηρέτησα τον κλάδο εκλεγμένος από πολλά πόστα, τιμήθηκα κατ΄ επανάληψη στις εκλογικές αναμετρήσεις που ήμουν υποψήφιος, λαμόγιο συνδικαλιστής δεν υπήρξα ποτέ μου, επομένως δε χρειάζεται καθόλου μα καθόλου σκέψη:

«Είναι προτιμότερη μια τίμια αποχώρηση, παρά μια ταπεινωτική συμπόρευση»!

(ΥΓ1: Πικραίνομαι μόνο που θα αφήσω το σχολείο της καρδιάς μου! Ζητώ συγνώμη τους μαθητές και τους συναδέλφους μου, αλλά θέλω να τους κοιτώ πάντα στα μάτια! Είναι τιμή να είσαι δάσκαλος… Μεγάλη τιμή! Αξιολόγηση δε θα κάνω… Η παραίτηση από τη θέση του Διευθυντή του ΕΕΕΕΚ Τυμπακίου στη διάθεση της Υπηρεσίας μου, όπως ήδη την ενημέρωσα αυτοπροσώπως σήμερα!) (ΥΓ2: Ίσως κάποιοι να πουν ότι το κάνω, επειδή πιθανόν πιστεύουν ότι είμαι ένα βήμα πριν τη σύνταξη. Θέλω να σας ενημερώσω ότι δεν έχω ακόμα ηλικία συνταξιοδότησης και το επόμενο σχολικό έτος 2014-2015 θα είμαι μάχιμος εκπαιδευτικός!)

Πηγή: http://left.gr/news/paraiteitai-apo-dieythyntis-sholeioy-kai-o-zaharias-kapsalakis-einai-protimoteri-mia-timia#sthash.4Il78OF7.dpuf

————————————–

«Θέλω να είμαι διευθυντής σ’ ένα δημοκρατικό σχολείο και όχι ανθρωποφύλακας σε ένα σχολείο φυλακή»

Μια εξαιρετική τοποθέτηση διευθυντή σχολείου στο δέκατο εκπαιδευτικό συνέδριο της ΟΛΜΕ ενάντια στην αυτοαξιολογηση

ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΣΤΟ 10ο ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ Ο.Λ.Μ.Ε.

Αγαπητοί συνάδελφοι και συναδέλφισσες,

είμαι διευθυντής σε ένα σχολείο που αποφάσισε ομοφώνα να μη συγκροτήσει ομάδες εργασίας για την αυτοαξιολόγηση.

Θέλω να δηλώσω κατηγορηματικά ότι δεν πρόκειται να πειθαναγκάσω τους συναδέλφους να συγκροτήσουν ομάδες εργασίας.

Όταν αποφάσισα να κάνω αίτηση για διευθυντής πριν από 12 χρόνια περίπου, είχα συνείδηση του θεσμικού μου ρολού και των ορίων. Όμως πίστευα ότι ήμουν διευθυντής σε ένα δημοκρατικό σχολείο.

Βλέπω το ρόλο του διευθυντή ως εμψυχωτή και συντονιστή. Προσπάθησα άλλοτε με περισσότερη και άλλοτε με λιγότερη επιτυχία να συνεργάζομαι με τους συναδέλφους μου, με πειθώ και διάλογο, επιδιώκοντας μέσα από συναίνεση τη σωστή λειτουργία του σχολείου.

Θέλω να καλέσω τους συναδέλφους διευθυντές που βρίσκονται μέσα σ’ αυτή την αίθουσα και έξω από αυτήν, να συντονιστούμε και να δημοσιοποιήσουμε την αντίθεση μας στο Αποφασίζομεν και διατάσσομεν, στο Εντέλλεσθε του υπουργού.

Θέλω να είμαι διευθυντής σ ένα δημοκρατικό σχολείο και όχι ανθρωποφύλακας σε ένα σχολείο φυλακή.

Θέλω να θυμίσω τους συναδέλφους διευθυντές πως για πολλά χρονιά διαδηλώναμε με το σύνθημα ¨Δάσκαλος σκυφτός – αμόρφωτος λαός¨

Τώρα συνάδελφοι ήρθε η ώρα να το κάνουμε πράξη.

Να υπερασπιστούμε το βασικότερο αγαθό το οξυγόνο της καθημερινής διδακτικής πράξης την ελευθερία του εκπαιδευτικού.

Θέλω να σας καλέσω να κάνουμε πράξη τη προτροπή του ηγέτη της Γαλλικής Επανάστασης Σαιν Ζυστ:

Τόλμη, Τόλμη, Τόλμη!

Πηγή: http://left.gr/news/thelo-na-eimai-dieythyntis-s-ena-dimokratiko-sholeio-kai-ohi-anthropofylakas-se-ena-sholeio#sthash.5zXmPRqG.dpuf

Παραιτείται από Διευθυντής Σχολείου και ο Ζαχαρίας Καψαλάκης – «Είναι προτιμότερη μια τίμια αποχώρηση, παρά μια ταπεινωτική συμπόρευση!»

Και να που ο κόμπος έφτασε στο χτένι. Και ο κόμπος δε χωρεί να περάσει από το χτένι και εσύ πλέον θα πρέπει να αποφασίσεις «με ποιους θα πας και ποιους θα αφήσεις». Η ΔΟΕ μονίμως στα κεραμίδια…

Είναι προτιμότερη μια τίμια αποχώρηση, παρά μια ταπεινωτική συμπόρευση!

Το υπουργείο μου ζητά να παρανομήσω, ζητώντας μου ως δικτάτορας – διευθυντής να ορίσω ομάδες αξιολόγησης, όταν ο Σύλλογος Διδασκόντων είναι αρνητικός… Μα είμαι ήδη παράνομος, γιατί δέχτηκα να διευθύνω ένα σχολείο που άρχισε μαθήματα στις 9 του Οκτώβρη, καθώς δεν είχε προσωπικό! Είμαι ήδη παράνομος, αφού διευθύνω ένα Ειδικό Σχολείο – το μοναδικό στην Κρήτη – που δεν έχει κοινωνική υπηρεσία δηλ. δεν έχει ούτε κοινωνικό λειτουργό, ούτε ψυχολόγο, τη στιγμή που οι ειδικότητες αυτές αφθονούν και στα σχολεία Γενικής Αγωγής… Αρκετές παρανομίες έκανα φέτος. Δε θα κάνω άλλες… Όταν έχεις αρχές και ηθική, δεν υπάρχουν και διλήμματα. Όταν το σύστημα σε χρησιμοποιεί, δεν χρειάζονται πολλές σκέψεις! Προσωπικά δεν πρόκειται να κάνω κάτι πέρα και έξω από τα πιστεύω μου, πέρα και έξω από την αξιοπρέπειά μου. Υπηρέτησα τον κλάδο εκλεγμένος από πολλά πόστα, τιμήθηκα κατ΄ επανάληψη στις εκλογικές αναμετρήσεις που ήμουν υποψήφιος, λαμόγιο συνδικαλιστής δεν υπήρξα ποτέ μου, επομένως δε χρειάζεται καθόλου μα καθόλου σκέψη:

«Είναι προτιμότερη μια τίμια αποχώρηση, παρά μια ταπεινωτική συμπόρευση»!

(ΥΓ1: Πικραίνομαι μόνο που θα αφήσω το σχολείο της καρδιάς μου! Ζητώ συγνώμη τους μαθητές και τους συναδέλφους μου, αλλά θέλω να τους κοιτώ πάντα στα μάτια! Είναι τιμή να είσαι δάσκαλος… Μεγάλη τιμή! Αξιολόγηση δε θα κάνω… Η παραίτηση από τη θέση του Διευθυντή του ΕΕΕΕΚ Τυμπακίου στη διάθεση της Υπηρεσίας μου, όπως ήδη την ενημέρωσα αυτοπροσώπως σήμερα!) (ΥΓ2: Ίσως κάποιοι να πουν ότι το κάνω, επειδή πιθανόν πιστεύουν ότι είμαι ένα βήμα πριν τη σύνταξη. Θέλω να σας ενημερώσω ότι δεν έχω ακόμα ηλικία συνταξιοδότησης και το επόμενο σχολικό έτος 2014-2015 θα είμαι μάχιμος εκπαιδευτικός!)

– See more at: http://left.gr/news/paraiteitai-apo-dieythyntis-sholeioy-kai-o-zaharias-kapsalakis-einai-protimoteri-mia-timia#sthash.4Il78OF7.dpuf

Παραιτείται από Διευθυντής Σχολείου και ο Ζαχαρίας Καψαλάκης – «Είναι προτιμότερη μια τίμια αποχώρηση, παρά μια ταπεινωτική συμπόρευση!»

Και να που ο κόμπος έφτασε στο χτένι. Και ο κόμπος δε χωρεί να περάσει από το χτένι και εσύ πλέον θα πρέπει να αποφασίσεις «με ποιους θα πας και ποιους θα αφήσεις». Η ΔΟΕ μονίμως στα κεραμίδια…

Είναι προτιμότερη μια τίμια αποχώρηση, παρά μια ταπεινωτική συμπόρευση!

Το υπουργείο μου ζητά να παρανομήσω, ζητώντας μου ως δικτάτορας – διευθυντής να ορίσω ομάδες αξιολόγησης, όταν ο Σύλλογος Διδασκόντων είναι αρνητικός… Μα είμαι ήδη παράνομος, γιατί δέχτηκα να διευθύνω ένα σχολείο που άρχισε μαθήματα στις 9 του Οκτώβρη, καθώς δεν είχε προσωπικό! Είμαι ήδη παράνομος, αφού διευθύνω ένα Ειδικό Σχολείο – το μοναδικό στην Κρήτη – που δεν έχει κοινωνική υπηρεσία δηλ. δεν έχει ούτε κοινωνικό λειτουργό, ούτε ψυχολόγο, τη στιγμή που οι ειδικότητες αυτές αφθονούν και στα σχολεία Γενικής Αγωγής… Αρκετές παρανομίες έκανα φέτος. Δε θα κάνω άλλες… Όταν έχεις αρχές και ηθική, δεν υπάρχουν και διλήμματα. Όταν το σύστημα σε χρησιμοποιεί, δεν χρειάζονται πολλές σκέψεις! Προσωπικά δεν πρόκειται να κάνω κάτι πέρα και έξω από τα πιστεύω μου, πέρα και έξω από την αξιοπρέπειά μου. Υπηρέτησα τον κλάδο εκλεγμένος από πολλά πόστα, τιμήθηκα κατ΄ επανάληψη στις εκλογικές αναμετρήσεις που ήμουν υποψήφιος, λαμόγιο συνδικαλιστής δεν υπήρξα ποτέ μου, επομένως δε χρειάζεται καθόλου μα καθόλου σκέψη:

«Είναι προτιμότερη μια τίμια αποχώρηση, παρά μια ταπεινωτική συμπόρευση»!

(ΥΓ1: Πικραίνομαι μόνο που θα αφήσω το σχολείο της καρδιάς μου! Ζητώ συγνώμη τους μαθητές και τους συναδέλφους μου, αλλά θέλω να τους κοιτώ πάντα στα μάτια! Είναι τιμή να είσαι δάσκαλος… Μεγάλη τιμή! Αξιολόγηση δε θα κάνω… Η παραίτηση από τη θέση του Διευθυντή του ΕΕΕΕΚ Τυμπακίου στη διάθεση της Υπηρεσίας μου, όπως ήδη την ενημέρωσα αυτοπροσώπως σήμερα!) (ΥΓ2: Ίσως κάποιοι να πουν ότι το κάνω, επειδή πιθανόν πιστεύουν ότι είμαι ένα βήμα πριν τη σύνταξη. Θέλω να σας ενημερώσω ότι δεν έχω ακόμα ηλικία συνταξιοδότησης και το επόμενο σχολικό έτος 2014-2015 θα είμαι μάχιμος εκπαιδευτικός!)

– See more at: http://left.gr/news/paraiteitai-apo-dieythyntis-sholeioy-kai-o-zaharias-kapsalakis-einai-protimoteri-mia-timia#sthash.4Il78OF7.dpuf

Advertisements
This entry was posted in Κείμενα, Παιδεία and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s