Ξεκινάει η δίκη των νεοναζί της Χ.Α.- Συγκέντρωση 20/4/15

20-4-15

 

 

 

Από τον Αντιφασιστικό συντονισμό Αθήνας – Πειραιά:

Ψήφισμα – Κάλεσμα από τον Αντιφασιστικό Συντονισμό Αθήνας – Πειραιά, για μαζικούς φορείς.

ΝΑ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΕΙ Η ΝΕΟΝΑΖΙΣΤΙΚΗ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ

Συγκέντρωση έξω από τις φυλακές Κορυδαλλού (Δημαρχείο Κορυδαλλού, Γρηγορίου Λαμπράκη 240), τη Δευτέρα 20 Απρίλη στις 8 π.μ., κατά την έναρξη της δίκης της Χ.Α.

Τη Δευτέρα, 20 Απρίλη ξεκινά στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού, η δίκη της δολοφονικής οργάνωσης  της Χρυσής Αυγής. Ενώνουμε τη φωνή μας με τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού, τους μαζικούς και αυτοδιοικητικούς φορείς, τις αντιφασιστικές, αντιρατσιστικές και μεταναστευτικές οργανώσεις που κινητοποιούνται με αφορμή αυτή τη δίκη, ζητώντας δικαιοσύνη για τα εκατοντάδες θύματα των νεοναζί.

Απαιτούμε τη συντριπτική καταδίκη των μελών των δολοφονικών ταγμάτων εφόδου καθώς και των καθοδηγητών τους από τις ηγετικές θέσεις της Χρυσής Αυγής. Ζητάμε από την κυβέρνηση να πάρει όλα τα απαραίτητα μέτρα ώστε να μην διεξαχθεί αυτή η δίκη σε περιβάλλον τοπικής γιάφκας της Χρυσής Αυγής, εξασφαλίζοντας τον ανοιχτό της χαρακτήρα, την προστασία των θυμάτων, των μαρτύρων και όλων των παραγόντων της δίκης.

Λόγω της ακαταλληλότητας της δικαστικής αίθουσας των φυλακών Κορυδαλλού για μια τόσο σημαντική δίκη, διεκδικούμε την κανονική έναρξή της στον Κορυδαλλό – χωρίς περαιτέρω αναβολή – και την ταχύτερη δυνατή μεταφορά της σε κεντρικό μεγάλο χώρο της Αθήνας, όπως είναι η αίθουσα τελετών του Εφετείου Αθηνών, όπου θα μπορεί να εξασφαλιστεί ο πραγματικά ανοιχτός και δημόσιος χαρακτήρας της.

Στις 20 Απρίλη, από τις 8 π.μ. το πρωί, καλούμε τους εργαζόμενους και κάθε δημοκρατικό πολίτη μέσα στην δικαστική αίθουσα και έξω από τις Φυλακές Κορυδαλλού, ώστε να ακουστεί δυνατά η φωνή του αντιφασιστικού κι εργατικού κινήματος, των ντόπιων και μεταναστών που αγωνίζονται για μια ζωή με αξιοπρέπεια, δημοκρατία και ελευθερία.

Καλούμε τους μαζικούς φορείς να δώσουν το παρών κατά την πολύμηνη διαδικασία διεξαγωγής της δίκης εντός της δικαστικής αίθουσας, υποδηλώνοντας το ενδιαφέρον τους για τη διεξαγωγή μιας κανονικής δίκης που θα απονείμει δικαιοσύνη και θα καταδικάσει τους νεοναζί.

Στηρίζουμε κάθε πρωτοβουλία συμβάλλει στην ευρύτερη δυνατή δημοσιοποίηση της δίκης, όπως είναι το Παρατηρητήριο της δίκης της Χρυσής Αυγής (Golden Dawn Watch*).

——————————————————————————————————
Δηλώστε συμμετοχή στα πούλμαν για την αντιφασιστική συγκέντρωση της Δευτέρας 20/4, στον Κορυδαλλό.
Αναχώρηση 7π.μ., πλ. Ομονοίας (έξω από το HONDOS CENTER)
Τηλ. κρατήσεων: 694 2945765 & 694 2089602
——————————————————————————————————–

* Το Golden Dawn Watch είναι μια πρωτοβουλία για την παρακολούθηση της δίκης της Χρυσής Αυγής που συγκροτήθηκε από την Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, το Παρατηρητήριο για τον Φασιστικό και Ρατσιστικό λόγο στα ΜΜΕ που λειτουργεί υπό το Μορφωτικό Ίδρυμα της ΕΣΗΕΑ, τον Αντιφασιστικό Συντονισμό Αθήνας-Πειραιά και το Συμβούλιο Ένταξης Μεταναστών του Δήμου Αθηναίων.

Advertisements
Posted in Νεοναζισμός, αντιφασιστική δράση | Tagged , , , | Σχολιάστε

21 Μάρτη, Παγκόσμια μέρα κατά του ρατσισμού

Ας μη λείψει καμιά και κανείς μας!

21_marti_2015

Οι «Ανήσυχοι Γονείς», συμμετέχουν στη μεγάλη αντιρατσιστική/αντιφασιστική γιορτή και πορεία της 21ης Μαρτίου,

Στις 12 το μεσημέρι, στην πλατεία Κλαυθμώνος
Συγκέντρωση με χάπενινγκ και καλλιτεχνικά δρώμενα & πορεία στη Βουλή

Συμμετέχουν καλλιτεχνικά σχήματα 2ης γενιάς μεταναστών, μουσικά και χορευτικά γκρουπ από:
τις Φιλιππίνες
 (Ένωση Φιλιππινέζων μεταναστών KASAPI)
το Αφγανιστάν (Αφγανική Κοινότητα Ελλάδας)
το Κουρδιστάν (Πολιτιστικό Κέντρο Κουρδιστάν),
η θεατρική ομάδα Back Pack TOY Bo
η Ομάδα κρουστών του ΕΜΠ

Καλούν:

Αντιφασιστικός Συντονισμός Αθήνας – Πειραιά, Ανοιχτή Πρωτοβουλία Ενάντια στα Κέντρα Κράτησης, Δίκτυο Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών, Κίνηση «Απελάστε το Ρατσισμό», Anti-Nazi Zone – YRE, Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών, Ανοιχτό Σχολείο Μεταναστών Πειραιά, Χαϊδάρι – Αντιφασιστικό ΜΠΛΟΚ 15, Αφγανική Κοινότητα Ελλάδας, Σύλλογος Μαροκινής Κοινότητας, Οργάνωση Ενωμένων Αφρικανών γυναικών, Πολιτιστικό Κέντρο Κουρδιστάν, ASANTE, Σύριοι Πρόσφυγες του Συντάγματος, Ένωση Φιλιππινέζων Μεταναστών KASAPI, Κέντρο Αγωνιστικής και Πολιτιστικής Αλληλεγγύης των Λαών Ελλάδας – Τουρκίας, Ένωση Παλαιστινίων Εργαζομένων, Τανζανική κοινότητα Ελλάδας, Δίκτυο «Φίλοι της Φύσης», Ανοιχτή Συνέλευση Περάματος, Οικολογικός Πολιτιστικός Σύλλογος Χαϊδαρίου (ΟΙΚΟΠΟΛΙΣ), Κίνηση Κατοίκων 6ου Διαμερίσματος, Αλληλέγγυο Ιατρείο Πειραιά, Ανήσυχοι Γονείς Π.Φαλήρου – Νέας Σμύρνης, Αλληλεγγύη στα Δυτικά, Ριζοσπαστική Κίνηση Πολιτών Βούλας – Βάρης – Βουλιαγμένης, Λαϊκή Συνέλευση Πλατείας Ν. Σμύρνης, Εθελοντές Αυτοδιαχειριζόμενου Κάμπινγκ Βούλας,  Δίκτυο Αλληλεγγύης Ζωγράφου, Κίνηση Πολιτών Νίκαιας – Ρέντη «Κόντρα στο Ρεύμα», Δημοτική Κίνηση «Άλλος Δρόμος» Κερατσινίου – Δραπετσώνας, Δημοτική Κίνηση «Ανατροπή στη Γλυφάδα», Δημοτική Κίνηση Αθήνας «Ανοιχτή Πόλη», Σωματείο Εργαζομένων Νέας Φιλαδέλφειας – Νέας Χαλκηδόνας, Σωματείο εργαζόμενων ΨΝΑ Δαφνίου, ΟΕΝΓΕ, Φοιτητικοί Σύλλογοι.

Το Κάλεσμα της Διοργάνωσης:

Το Σάββατο 21 Μάρτη, παγκόσμια μέρα κατά του ρατσισμού, σε πολλές χώρες διεθνώς, και στην Ελλάδα, κινητοποιούμαστε ενάντια στο ρατσισμό και τις διακρίσεις σε βάρος των μεταναστών και των προσφύγων. Στην Αθήνα, από τις 12 το μεσημέρι στην πλατεία Κλαυθμώνος, δεκάδες αντιρατσιστικές, αντιφασιστικές, μεταναστευτικές και προσφυγικές οργανώσεις, κινήσεις δικαιωμάτων, σωματεία εργαζομένων και κινηματικές συλλογικότητες, καλούμε σε μια μεγάλη συγκέντρωση αντίστασης και αλληλεγγύης για Δικαιοσύνη στους μετανάστες και τους Πρόσφυγες, αξιοπρεπή ζωή για όλους και όλες. Με χάπενινγκ, μουσική, χορό και κρουστά, μεταναστών και προσφύγων και γκρουπ 2ης γενιάς από τις Φιλιππίνες, την Αφρική, το Αφγανιστάν και το Κουρδιστάν.

Τα προηγούμενα χρόνια στην Ελλάδα της κρίσης και των μνημονίων, εμπεδώθηκε με χίλιους τρόπους, νόμους και μέτρα το δόγμα της «αποτροπής εισόδου» στη βάση της απάνθρωπης λογικής «να κάνουμε στους μετανάστες τον βίο αβίωτο». Χτίστηκαν φράχτες και στρατόπεδα συγκέντρωσης, πνίγηκαν χιλιάδες αθώοι άνθρωποι στο αιγαίο, δεκάδες χιλιάδες παιδιά μεταναστών αποκλείστηκαν από την πρόσβαση σε στοιχειώδη δικαιώματα όπως της ιθαγένειας στον τόπο που γεννιέσαι και σπουδάζεις. Πρόσφυγες πολέμου αντιμετωπίστηκαν ως «λαθρομετανάστες» και στερήθηκαν του δικαιώματος αναγνώρισης της προσφυγικής τους ιδιότητας, μετανάστες έγιναν σε μια νύχτα «παράνομοι» γιατί δεν μπορούσαν να εξασφαλίσουν τα απαραίτητα ένσημα για ανανέωση των αδειών παραμονής τους. Παρ’ όλα αυτά, οι προσφυγικές και μεταναστευτικές ροές συνεχίζονται και θα συνεχίζονται όσο θα υπάρχουν πόλεμοι, δικτατορικά καθεστώτα και εξαθλίωση που οι μεγάλες δυνάμεις – με τη συμμετοχή όλων των μέχρι τώρα κυβερνώντων στην Ελλάδα – συντηρούν και ανέχονται σε κάθε μεριά του πλανήτη.

Με τις πρόσφατες πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα, μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων μετατοπίστηκε από το φόβο και τον εξαναγκασμό στις πολιτικές της μνημονιακής εξαθλίωσης, καταστολής και στέρησης δικαιωμάτων στην ελπίδα της σύγκρουσης με αυτές, στη βάση των αναγκών της πλειοψηφίας της κοινωνίας. Ανάμεσά τους χιλιάδες μετανάστες και πρόσφυγες που διεκδικήσαμε και διεκδικούμε την αλλαγή των ρατσιστικών νόμων και πολιτικών, στα πλαίσια μιας κοινωνίας ανθρωπιάς, αλληλεγγύης, αναγνώρισης βασικών κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων για όλους. Ντόπιοι και μετανάστες, ενώνουμε ξανά τη φωνή μας και απαιτούμε από τη νέα κυβέρνηση την πλήρη ανατροπή του ρατσιστικού και κατασταλτικού οπλοστασίου όπως το γνωρίσαμε ως τώρα. Πρόκειται για μια κυβέρνηση που έχει ξεκινήσει να κάνει κάποια πρώτα σημαντικά βήματα για το ξήλωμα του ρατσιστικού πουλόβερ και γνωρίζουμε πως δεν μπορούν να φτιάξουν όλα από τη μια μέρα στην άλλη. Όμως την ίδια ώρα ξέρουμε καλά πως τίποτα δεν πρόκειται να γίνει αν δεν εντείνουμε τον αγώνα μας για να γκρεμιστεί ολόκληρο το θεσμικό ρατσιστικό πλέγμα άμεσα. Δεν έχουμε υπομονή να περιμένουμε με τους μήνες για να κλείσουν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών και προσφύγων που κοστίζουν καθημερινά ανθρώπινες ζωές, ούτε πρόκειται να συναινέσουμε στην εξαίρεση κάποιων κατηγοριών παιδιών μεταναστών από το δικαίωμά τους στην ιθαγένεια. Απαιτούμε το γκρέμισμα του φράχτη στον Έβρο και το σταμάτημα των δολοφονιών στα σύνορα της Ευρώπης – φρούριο. Ζητάμε άσυλο για κάθε πρόσφυγα που ζει στη χώρα και δυνατότητα μετακίνησης και εγκατάστασης σε άλλες χώρες της ΕΕ για όσους το επιθυμούν. Διεκδικούμε μια νέα διαδικασία νομιμοποίησης που θα καλύπτει χιλιάδες μετανάστες που ζουν στην Ελλάδα και φοβούνται κάθε μέρα που περνάει όταν πηγαίνουν στη δουλειά, ή όταν βγαίνουν από το σπίτι για να ψάξουν για δουλειά. Και τέλος ενισχύουμε τον αντιφασιστικό αγώνα απέναντι στη θηριωδία της δολοφονικής Χρυσής Αυγής, που σε μερικές εβδομάδες αντιμετωπίζει μια δίκη βασισμένη σε δολοφονίες μεταναστών και αντιφασιστών, και εκατοντάδες ρατσιστικές επιθέσεις από τα τάγματα εφόδου της, με στόχο να σκορπίσουν το φόβο σε γειτονιές και πόλεις της χώρας. Καμία ανοχή, καμία συμπόνια για τους δολοφόνους νεοναζί.

Για όλους αυτούς τους λόγους, σας καλούμε να ενώσετε τη φωνή σας μαζί μας το Σάββατο 21 Μάρτη, στις 12 το μεσημέρι, στην πλατεία Κλαυθμώνος. Για να διεκδικήσουμε μαζί, όλα αυτά που έκλεψαν σε όλους μαζί και στον καθένα μας ξεχωριστά στα χρόνια της κρίσης, των μνημονίων και της λιτότητας. Ζητάμε  δικαιοσύνη για τους μετανάστες και τους πρόσφυγες και μια ζωή με αξιοπρέπεια και ελευθερία για όλους και όλες.

ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΕΣ, ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΕΣ, ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ

 

Posted in Αλληλεγγύη - Ενεργοί Πολίτες, Εκδηλώσεις-δράσεις, Ρατσισμός, αντιφασιστική δράση | Tagged , | Σχολιάστε

3ο Αντιφασιστικό Φεστιβάλ Παραστατικών Τεχνών, 19-29 Μαρτίου

Οι «Ανήσυχοι Γονείς» στηρίζουν, συμμετέχουν και σας καλούν όλες και όλους, στο 3ο Αντιφασιστικό Φεστιβάλ Παραστατικών Τεχνών, στο Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο ΕΜΠΡΟΣ, Ρήγα Παλαμήδου 2, στου Ψυρρή.

unnamed

Όλο το -πλουσιότατο- πρόγραμμα μπορείτε να το δείτε εδώ.

Οι «Ανήσυχοι Γονείς» συμμετέχουν ενεργά την Κυριακή 22/3, στις 15.00-17.00 στη συζήτηση με τίτλο «Το κατηγορητήριο της Χρυσής Αυγής -Οι μαρτυρίες των θυμάτων». Η συζήτηση περιλαμβάνει εισηγήσεις από εκπροσώπους της Πολιτικής Αγωγής του Αντιφασιστικού Κινήματος και του Δικτύου Καταγραφής Ρατσιστικών Επιθέσεων.
Εισηγητές:
α. Θανάσης Καμπαγιάννης (εκπρόσωπος της Πολιτικής Αγωγής του Αντιφασιστικού Κινήματος
β. Εκπρόσωπος του Δικτύου Καταγραφής Ρατσιστικών Επιθέσεων
γ. Γιώργος Τσιάκαλος (καθηγητής ΑΠΘ)
δ. Φίλοι και Συγγενείς Παύλου Φύσσα
ε. Προσωπικές μαρτυρίες θυμάτων των φασιστικών επιθέσεων

Παραθέτουμε επίσης, το κάλεσμα της πρωτοβουλίας που διοργανώνει το φεστιβάλ, γιατί είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον:

ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΛΕΣΜΑ

Το αντιφασιστικό φεστιβάλ παραστατικών τεχνών οργανώνεται από μια πρωτοβουλία καλλιτεχνών με ισχυρή επιθυμία  να δράσουμε ενάντια στα φασιστικά μορφώματα που απειλούν τόσο την ελληνική κοινωνία όσο και ολόκληρη την Ευρώπη.

Αρνούμενοι ότι η τέχνη δεν έχει επαφή με την κοινωνία που την γεννά, στοχεύουμε στο να δημιουργήσουμε μια πλατφόρμα συντονισμού και δράσης ανθρώπων των παραστατικών τεχνών ενάντια στον εκφασισμό των κοινωνιών μας .

Ένα χρόνο πριν, τον Μάρτιο του 2014, το 1ο Αντιφασιστικό Φεστιβάλ Παραστατικών Τεχνών έγινε πράξη στο ελεύθερο, αυτοδιαχειριζόμενο θέατρο ΕΜΠΡΟΣ. Με την συμμετοχή 200 καλλιτεχνών και 40 πολιτισμικών ακτιβιστών,  10.000 κόσμου συμμετείχαν σε μια καλλιτεχνική συνάθροιση- γέφυρα προς την κινηματική δράση, με κορύφωση την συμμετοχή στην αντιφασιστική διαδήλωση της 21ης Μαρτίου.
Τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς έγινε το 2ο  τριήμερο φεστιβάλ στα Προσφυγικά της λεωφόρου Αλεξάνδρας, ένα τόπο μνήμης και αντίστασης ο οποίος λόγω της πολυπλοκότητας και της ριζοσπαστικότητας της σημερινής του κατάστασης, είναι περιθωριοποιημένος. Η ενεργοποίηση των ιστορικών κτιρίων των Προσφυγικών ανέδειξε την δυναμική της αντίστασης των κατοίκων τους, αλλά και την ακτιβιστική δράση ως έργο τέχνης, ως ποιητικό συμβάν.

Φέτος οργανώνουμε το 3ο Αντιφασιστικό Φεστιβάλ Παραστατικών Τεχνών στοθέατρο ΕΜΠΡΟΣ στις 19 – 29 Μαρτίου, και καλούμε κάθε άνθρωπο ανεξαρτήτως θρησκείας, εθνικότητας, χρώματος, φύλου ή σεξουαλικού προσανατολισμού να συμμετέχει σ’ αυτή τη μεγάλη γιορτή. Πρέπει να υπερασπιστούμε τον πλούτο της πολυπολιτισμικης κοινωνίας, να κάνουμε τις γειτονιές μας, τους χώρους πολιτισμού και τις πόλεις μας γέφυρες φιλίας, αλληλεγγύης και αντίστασης στην τρομοκρατία του φασισμού.

Θέση μας είναι ότι η τέχνη είναι πρωτογενής πολιτική ύλη και  βασικό εργαλείο ενάντια στις φασιστικές πρακτικές θανάτου, γιατί διαμορφώνει συνειδήσεις και αντιμάχεται την μονολιθικότητα του δογματισμού και της μη διαλεκτικής σκέψης.

Πολιτικό μας πρόταγμα είναι ότι η τέχνη συμβαδίζει με τα κινήματα αλλά δεν πλαισιώνει ατζέντες. Είναι η ίδια μια πολιτική θέση που στέκεται μέσα και έξω από το σύστημα που την απειλεί και αρθρώνει το λόγο της διαλεκτικά: θέτει ερωτήματα και γίνεται εργαλείο για την πολιτική χειραφέτηση χωρίς να χάνει την αυτονομία της ως δημιουργική δύναμη. Έτσι όταν η τέχνη αντανακλά την κοινωνική ανάγκη και την υπηρετεί, αλλά και όταν  η κοινωνική ανάγκη εμπνέει την τέχνη και την τροφοδοτεί, τότε υπηρετείται τόσο η ποιότητα της τέχνης όσο και η τέχνη της πολιτικής.

Ο φασισμός είναι παιδί του καπιταλισμού, του ρατσισμού, του σεξισμού και του εθνικισμού, γεννιέται κάτω από ορισμένες κοινωνικές συνθήκες πρωτογονισμού και βαρβαρότητας και τρέφεται από το φόβο και τη μισαλλοδοξία. Τόσο στη σκηνή όσο και στην πλατεία του θεάτρου και των δρόμων, ενώνουμε τις δυνάμεις μας ενάντια στο σκοτάδι και κάνουμε  οίστρο της ζωής το φόβο του θανάτου! Eνάντια στο σκοτάδι του φασισμού ανάβουμε τα φώτα της σκηνής!

Posted in Αλληλεγγύη - Ενεργοί Πολίτες, Εκδηλώσεις-δράσεις, Προβολές-κινηματογράφος-θέατρο, Πολιτισμός, αντιφασιστική δράση | Tagged , , , , | Σχολιάστε

«Μάμμα Τόνι», από την Ομάδα Πείρα(γ)μα, στο Συνεργατικό Καφενείο Σαΐτες

mama toni-saites

Την Κυριακή 14/12, στις 8:00 το βράδυ, οι «Ανήσυχοι Γονείς», σας καλούν σε μια ξεχωριστή θεατρική παράσταση: Η Ομάδα Πείρα(γ)μα, παρουσιάζει τον αντιφασιστικό θεατρικό μονόλογο «Μάμμα Τόνι», των Ντάριο Φο και Φράνκα Ράμε, στο Συνεργατικό Καφενείο Σαΐτες, Ιωνίας 45, Πλατεία Ηρώων Πολυτεχνείου, στη Νέα Σμύρνη.

Λίγα λόγια για την παράσταση…

Η «Μάμμα Τόνι» όταν μαθαίνει ότι οι φασίστες περνούν και πάλι από την πόλη της, αυτή τη φορά ως εκλεγμένοι εκπρόσωποι για να εκφωνήσουν τους λόγους τους στην πλατεία, – μίας πόλης που θρήνησε πολυάριθμα θύματα στα χέρια των φασιστών- αγριεύει, σηκώνεται από την πολυθρόνα της, αρπάζει τη μαγκούρα της και ορμάει μονάχη να τους διώξει.

Ο μονόλογος αυτός, σχεδόν άγνωστος, ανήκει στην περίοδο των αντιφασιστικών μονολόγων των Φο/Ράμε, βασισμένων σε μαρτυρίες και υπαρκτά πρόσωπα από την Ιταλική Αντίσταση. Πρωτοπαρουσιάστηκε με την Φράνκα Ράμε να ενσαρκώνει αυτή τη συγκλονιστική μάνα των ανταρτών στην μεγάλη πλατεία της Παβίας στις 25 Απριλίου του 1971. Μετά και τον πρόσφατο θάνατο της ηθοποιού, συγγραφέα θεάτρου και πολιτικής ακτιβίστριας Φράνκα Ράμε (29 Μαϊου 2013), η ομάδα πείρα(γ)μα θέλοντας να τιμήσει και να υπενθυμίσει το αντιφασιστικό της έργο, έργο που την στοχοποίησε και που υπήρξε αιτία για την απαγωγή, το βασανισμό και το βιασμό της το 1973 από σκιώδη φασιστική οργάνωση που δρούσε όπως αποκαλύφθηκε 25 χρόνια αργότερα κατ’ εντολήν της Καραμπινιερίας του Μιλάνου, όταν το έγκλημα τους είχε πλέον παραγραφεί, παρουσιάζει για πρώτη φορά στην Ελλάδα αυτόν τον σημαντικό μονόλογο που κάνει την πρεμιέρα του στο Αντιφασιστικό Φεστιβάλ μέσα από την ερμηνεία της Ειρήνης Μελά… Η Φράνκα Ράμε, δύο μήνες μετά την επίθεση που δέχτηκε, επέστρεψε στη σκηνή και τους πολιτικούς αγώνες πιο δυνατή και αποφασισμένη με μία νέα σειρά από αντιφασιστικούς μονολόγους. Συνέχισε να αγωνίζεται πάντα δίπλα στον άντρα της το Ντάριο Φο με πείσμα, δυναμισμό κι αγάπη μέχρι και την τελευταία της στιγμή πριν πεθάνει…
Με τον χαρακτηριστικό τρόπο των Ράμε και Φο εκείνης της περιόδου, η αφήγηση στη «Μάμμα Τόνι» κινείται μέσα από απανωτές εναλλαγές που αποτελούν πρόκληση για τον ηθοποιό: από το γκροτέσκο, τον αυτοσαρκασμό, τη σάτιρα, έως την ψύχραιμη κατάθεση, τη συγκινησιακή φόρτιση και την τραγικότητα. Στην προσωπική μαρτυρία της Μάμμας Τόννι μνημονεύονται οι αγώνες, οι ελπίδες αλλά και οι νεκροί των ανταρτών, νεκροί του τότε και του τώρα που δεν μας επιτρέπουν να μένουμε άπραγοι μπροστά την εξάπλωση του φασισμού…

Η μετάφραση και η σκηνοθεσία είναι της Αγγελικής Κασόλα. Ερμηνεύει η Ειρήνη Μελά.

Η Ομάδα Πείρα(γ)μα στο facebook

 

Posted in Εκδηλώσεις-δράσεις, Προβολές-κινηματογράφος-θέατρο, Παιδεία, Πολιτισμός, αντιφασιστική δράση | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

Παρέμβαση Δημήτρη Ψαρρά: Το αντιφασιστικό κίνημα και η δίκη της Χρυσής Αυγής

Αναδημοσιεύουμε από το ιστολόγιο «JailGoldenDawn – Για την Πολιτική Αγωγή του αντιφασιστικού κινήματος», το κείμενο της ομιλίας του Δ. Ψαρρά, στην πολύ πετυχημένη προχτεσινή μας εκδήλωση, στη Νέα Σμύρνη. Η προσέλευση του κοινού ήταν πολύ ικανοποιητική, όπως και το ενδιαφέρον του για την υπόθεση, το οποίο φάνηκε και από τις ερωτήσεις και τις τοποθετήσεις που έγιναν μετά τις ομιλίες.

Μπορείτε να παρακολουθήσετε αποσπάσματα από τις ομιλίες, στο αφιέρωμα της ενημερωτικής ιστοσελίδας «Παντιέρα».

IMG_4948

Παρέμβαση Δημήτρη Ψαρρά: Το αντιφασιστικό κίνημα και η δίκη της Χρυσής Αυγής

[Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί τη βάση της ομιλίας του Δημήτρη Ψαρρά στην εκδήλωση που διοργάνωσε η συλλογικότητα “Ανήσυχοι Γονείς” στη Νέα Σμύρνη στις 4 Δεκέμβρη 2014. Κρατήσαμε ακέραια τα κατ’ ανάγκην προφορικά του στοιχεία, αλλά το δημοσιεύουμε γιατί αποτελεί την πιο ολοκληρωμένη μέχρις στιγμής παρέμβαση για την ανάγκη να παρέμβει το αντιφασιστικό κίνημα στην δίκη της Χρυσής Αυγής. Ευχαριστούμε το Δημήτρη για την παραχώρηση του κειμένου.]

Τις μέρες αυτές περιμένουμε την απόφαση του συμβουλίου εφετών για την υπόθεση της Χρυσής Αυγής. Ήδη η υπόθεση έχει αργήσει πολύ. Και αν σκεφτεί κανείς ότι το δεκαοκτάμηνο από τις πρώτες προφυλακίσεις ολοκληρώνεται στα τέλη Μαρτίου, γίνεται κατανοητό ότι ο χρόνος που μένει έχει πλέον περιοριστεί ασφυκτικά.

Αυτή η καθυστέρηση δεν είναι ουδέτερη ούτε τυχαία. Είναι σημάδι της δυσκολίας που αντιμετωπίζει η οργανωμένη ελληνική πολιτεία σε όλες τις εκφάνσεις της μπροστά στην πρωτοφανή θεσμική πρόκληση: την αντιμετώπιση δηλαδή ως εγκληματικής οργάνωσης ενός τυπικού πολιτικού κόμματος, το οποίο παίρνει μέρος σε εκλογικές αναμετρήσεις από το 1994, επί είκοσι δηλαδή χρόνια. Η δυσκολία αυτή φτάνει σε όρια παραλογισμού, από τη στιγμή που η εισαγγελία (η οποία στο ισχύον σύστημα λειτουργεί ως ενιαία αρχή) από τη μια μεριά θεωρεί το σύνολο της κοινοβουλευτικής ομάδας της Χρυσής Αυγής ηγετικά στελέχη της εγκληματικής οργάνωσης, από την άλλη μεριά επιτρέπει τη συμμετοχή της οργάνωσης στις πρόσφατες εκλογές, θεωρώντας την κανονικό και νόμιμο πολιτικό κόμμα.

Η αντιφατική αυτή στάση της πολιτείας απέναντι στη ναζιστική οργάνωση παίρνει κωμικοτραγικές διαστάσεις στον τρόπο που χειρίζονται οι υπουργοί της κυβέρνησης την κοινοβουλευτική παρουσία της οργάνωσης. Από την πρώτη στιγμή που άρχισαν οι συλλήψεις μελών της ηγεσίας της Χρυσής Αυγής, το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη σταμάτησε να απαντά στις ερωτήσεις των βουλευτών της, περιοριζόμενο σε μια πανομοιότυπη αρνητική απάντηση. Η πρώτη σχετική ανακοίνωση φέρει την υπογραφή του Νικολάου Δένδια και δημοσιοποιήθηκε στις 5.10.2013: «Σε απάντηση των ερωτήσεων που κατέθεσαν οι βουλευτές κ.κ. Α. Γρέγος, Ηλ. Παναγιώταρος και Χρ. Παππάς, σας γνωρίζουμε ότι κατόπιν της άσκησης ποινικής δίωξης για διεύθυνση και ένταξη σε εγκληματική οργάνωση (άρθρο 187 Π.Κ.) σε βάρος πλειάδας στελεχών του κόμματος Λαϊκός Σύνδεσμος Χρυσή Αυγή και της διαταχθείσας προσωρινής κράτησης, μεταξύ άλλων, του γενικού γραμματέα και δύο ακόμη βουλευτών αυτού ως επικίνδυνων για την τέλεση νέων εγκλημάτων (άρθρο 282 Κ.Π.Δ.), ευρισκόμεθα σε αδυναμία να υπεισέλθουμε σε θέματα τιθέμενα διά μέσου κοινοβουλευτικού ελέγχου υποβαλλομένων από βουλευτές της ομώνυμης κοινοβουλευτικής ομάδας, καθόσον η διεκπεραίωσή τους ενόσω εκκρεμεί η ποινική υπόθεση και αυτοί παραμένουν στην εν λόγω ομάδα και κόμμα, θα ερχόταν σε αντίθεση με τα συνταγματικά και κοινοβουλευτικά θέσμια».

Το ίδιο περίπου κείμενο συνοδεύει από τότε κάθε κατάθεση ερώτησης από την Κοινοβουλευτική Ομάδα της Χρυσής Αυγής στο εν λόγω υπουργείο. Και ασφαλώς είναι δείγμα κυβερνητικής αμηχανίας το γεγονός ότι κανένα άλλο υπουργείο –ούτε καν το υπουργείο Δικαιοσύνης– δεν ακολουθεί τον ίδιο δρόμο, παρά τη σωρεία των αποκαλύψεων για τη δράση της οργάνωσης, στις οποίες περιλαμβάνεται και η ευθεία απειλή του ίδιου του Μιχαλολιάκου, ότι «θα μπούμε στη Βουλή για να τη διαλύσουμε». Ολοι οι άλλοι υπουργοί απαντούν σαν να μην έχει συμβεί τίποτα, λες και για κείνους δεν ισχύουν τα ίδια «συνταγματικά και κοινοβουλευτικά θέσμια». Μάλιστα, ο υπουργός Δικαιοσύνης απευθυνόμενος στον χρυσαυγίτη Κουκούτση επαίρεται δημόσια στη Βουλή για το γεγονός ότι είναι «συνεπής στο ραντεβού με το κόμμα»[τη Χρυσή Αυγή] και διαψεύδει «κάποιους που λένε ότι αποφεύγουμε να απαντούμε στις σχετικές ερωτήσεις σας»(7.2.2014). Ο ανασχηματισμός και η τοποθέτηση του Βασίλη Κικίλια στη θέση του αρμόδιου υπουργού Προστασίας του Πολίτη δεν μετέβαλε αυτή την πρακτική. Ο νέος υπουργός συνέχισε την πρακτική του κ. Δένδια.

Αλλά μη φανταστεί κανείς ότι η κυβέρνηση επέλεξε αυτό ειδικά το υπουργείο για να στείλει μήνυμα στους πολίτες ή και στην ίδια τη Χρυσή Αυγή. Από τη στιγμή που ο κ. Δένδιας ανέλαβε το υπουργείο Ανάπτυξης, διέκοψε και σ’ αυτό τις κοινοβουλευτικές απαντήσεις στη Χρυσή Αυγή. Στις 27.5.2014 επί Κωστή Χατζηδάκη το υπουργείο απάντησε για τελευταία φορά σε χρυσαυγίτη βουλευτή.

Το ίδιο συνέβη και πριν από ένα μήνα, μόλις μετακινήθηκε ο κ. Δένδιας στο υπουργείο Εθνικής Αμυνας. Κόπηκαν και σ’ αυτό το υπουργείο οι απαντήσεις προς τη Χρυσή Αυγή, ενώ μέχρι το τέλος Οκτωβρίου απαντούσε ο τότε υπουργός Δημήτριος Αβραμόπουλος, συνήθως διά του υφυπουργού Ιωάννη Λαμπρόπουλου ή της αναπληρώτριας υπουργού Φώφης Γεννηματά. Σημειωτέον ότι ο νέος υπουργός Ανάπτυξης άρχισε να ξαναπαντά στους χρυσαυγίτες βουλευτές, ανατρέποντας τη γραμμή Δένδια.

Επέμεινα σ’ αυτό το σχετικά δευτερεύον στοιχείο της αντιμετώπισης της Χρυσής Αυγής (δηλαδή το αν στο κοινοβούλιο την αντιμετωπίζουν ως κανονικό πολιτικό κόμμα ή ως εγκληματική οργάνωση υπό διερεύνηση) για να τονίσω ότι δεν είναι απλό να βγάλει κανείς συμπεράσματα για την τελική έκβαση της υπόθεσης. Μπορεί, μάλιστα, η παρατήρηση αυτή να μας οδηγήσει σε ενδιαφέροντα συμπεράσματα σχετικά με τη δική μας στάση απέναντι στη δικαστική διερεύνηση της υπόθεσης.

Θα προτείνω τρεις σχετικές διαπιστώσεις και στη συνέχεια θα απαντήσω σε τρία ερωτήματα που τίθενται στο εσωτερικό του αντιφασιστικού κινήματος.

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ:

1. Πρώτη Διαπίστωση: Η εξέλιξη της δικαστικής διερεύνησης δεν είναι αυστηρά νομική ούτε αυστηρά πολιτική. Συνδέεται απολύτως με τον τρόπο που θα εμπλακεί στην υπόθεση το αντιφασιστικό κίνημα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα. Κάποια στιγμή διαφάνηκε πρόθεση τροποποίησης του άρθρου 187,1 Π.Κ., με τρόπο που ουσιαστικά θα αποτελούσε ένα βήμα προς την απαλλαγή της ηγεσίας της οργάνωσης. Και μόνο η διαρροή αυτού του ενδεχόμενου ήταν ένα μήνυμα προς την ηγεσία της Χρυσής Αυγής. Το μήνυμα αυτό δεν είναι δύσκολο να αποκρυπτογραφηθεί: ουσιαστικά υποδείκνυε στην οργάνωση να χαμηλώσει τους τόνους, να αποφύγει τις αποκαλύψεις για τις διαχρονικές σχέσεις της με κυβερνητικούς παράγοντες και εκείνοι θα φρόντιζαν από την πλευρά τους να διασώσουν τον κεντρικό πυρήνα της οργάνωσης και να την πληρώσουν μόνο τα εκτελεστικά όργανα των Ταγμάτων Εφόδου.

Συμπληρώνω ότι ο μόνος που το 2001 διανοήθηκε ότι με τη νέα ρύθμιση απειλείται η Χρυσή Αυγή, ήταν η ίδια η ναζιστική οργάνωση, η οποία με άρθρο στην εφημερίδα της τον Μάρτιο του 2001 έδειξε πραγματικό πανικό και απέδωσε το νομοσχέδιο σε εφαρμογή των Πρωτοκόλλων των Σοφών της Σιών. Αναγνωρίζοντας τον εαυτό της στις διατάξεις του, έσπευσε να προφητέψει ότι θα εφαρμοστεί για «κάποιες καθ’ όλα νόμιμες οργανώσεις». Κάτι παραπάνω γνώριζε ο Μιχαλολιάκος και η ομάδα του.

Από ό,τι φαίνεται, χάρη στην έγκαιρη αντίδραση πολλών πλευρών, το ενδεχόμενο αυτής της τροποποίησης αποφεύχθηκε. Και σύμφωνα με τη διαβεβαίωση του ίδιου του προέδρου της νομοπαρασκευαστικής επιτροπής για το νέο Ποινικό Κώδικα, η Χρυσή Αυγή θα δικαστεί με το ισχύον νομικό πλαίσιο.

2. Δεύτερη Διαπίστωση: Παρόμοια περίπτωση –αλλά βέβαια πολύ μικρότερης εμβέλειας- είναι η κρίση που περιέχεται στην πρόταση του Εισαγγελέα Ντογιάκου, σύμφωνα με την οποία το 2008 είναι «μάλλον» το γενέθλιο έτος της εγκληματικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή. Η θέση αυτή είναι αστήρικτη και αδικαιολόγητη, αποτελώντας πραγματικά την αχίλλειο πτέρνα σε ένα κατά τα άλλα εξαιρετικά τεκμηριωμένο και πειστικό δικαστικό πόρισμα. («Μπορεί να υποστηριχθεί ότι από το έτος 2008 εκδηλώνεται έντονα η δράση της εγκληματικής οργάνωσης, η οποία όμως, τυπικά, λαμβάνει το χαρακτήρα κόμματος»). Η θέση αυτή, η οποία θέτει εκτός διερεύνησης δεκάδες επιθέσεις της οργάνωσης με εγκλήματα που έχουν διαπραχθεί νωρίτερα. Πιο χαρακτηριστική η περίπτωση της επίθεσης του 1998, για την οποία υπάρχουν μέσα στη δικογραφία σημαντικά στοιχεία, τα οποία επιβάλλουν να ξανανανοίξει ο φάκελός της. Υπάρχει η μαρτυρία του Περίανδρου, ο οποίος κατονομάζει τον Παναγιώταρο και τον Ζαφειρόπουλο ως φυσικούς αυτουργούς και τον Μιχαλολιάκο ως ηθικό αυτουργό. Πώς μπορεί κανείς να ξεπεράσει μια τόσο σημαντική καταγγελία «εκ των έσω»;

Είναι, λοιπόν, σημαντικό το να ξεπεραστεί το αυθαίρετο όριο του 2008, στη διερεύνηση των εγκληματικών ενεργειών της οργάνωσης. Και προς την κατεύθυνση αυτή σημαντικό είναι το Υπόμνημα της Πολιτικής Αγωγής καθώς και η δράση όλων μας.

3. Τρίτη Διαπίστωση: Ακούγεται τις τελευταίες μέρες και μάλιστα από καλοπροαίρετες πλευρές ότι πυκνώνουν οι περιπτώσεις κατά τις οποίες η δικαιοσύνη απαλλάσσει κατηγορούμενα στελέχη της οργάνωσης, με πιο χαρακτηριστική περίπτωση την απαλλαγή του Μπαρμπαρούση από την επιδρομή στους μικροπωλητές στο Μεσολόγγι. Αλλά ποιο συμπέρασμα πρέπει να βγάλουμε από αυτές τις περιπτώσεις στις οποίες τα δικαστήρια απαλλάσσουν χρυσαυγίτες; Μήπως αυτό που βγάζει η ίδια η Χρυσή Αυγή, δηλαδή ότι οι υποθέσεις δεν είναι δεμένες και ότι πρόκειται για μια τεράστια διεθνή πολιτική σκευωρία εις βάρος αθώων Ελλήνων πατριωτών. Όχι βέβαια. Το μόνο συμπέρασμα είναι ότι αν δεν υπάρχει πολιτική αγωγή και αν δεν αισθάνονται προστατευμένοι οι μάρτυρες κατηγορίας, ο τρόμος εισβάλει στην ίδια την αίθουσα των δικαστηρίων και επιβάλλει τον δικό του νόμο.

Η ίδια η Χρυσή Αυγή, εξάλλου, παρά τις θριαμβολογίες της για τις σποραδικές αυτές απαλλακτικές αποφάσεις (ειδικά του Μπαρμπαρούση) δεν είναι καθόλου αισιόδοξη για την έκβαση της υπόθεσης, Γιατί βέβαια αυτή γνωρίζει από πρώτο χέρι τι ακριβώς είναι. Ενδεικτική είναι μια δίκη που διεξάχθηκε στην Αθήνα πριν από δέκα μέρες και για την οποία δεν ενδιαφέρθηκαν τα μέσα ενημέρωσης, αν και ήταν εξαιρετικά σημαντική. Στο πολυμελές πρωτοδικείο της Αθήνας εκδικαζόταν η αγωγή της Χρυσής Αυγής εναντίον του Spiegel. Με την αγωγή αυτή η Χρυσή Αυγή ζητούσε από το γερμανικό περιοδικό ένα εκατομμύριο ευρώ για συκοφαντική δυσφήμηση για το δημοσίευμα με τίτλο «Μια δολοφονική συμμορία». Την αγωγή αυτή και τον πόλεμό της κατά του Spiegel η Χρυσή Αυγή τα είχε κάνει επί μήνες σημαία της. Ε, λοιπόν, στη δίκη αυτή, και ενώ το γερμανικό περιοδικό ήρθε με εκπροσώπους του και παρόντα τον ίδιο τον δημοσιογράφο Μάνφρεντ Ερτελ που είχε συντάξει το επίμαχο ρεπορτάζ, η Χρυσή Αυγή δεν τόλμησε να εμφανιστεί! Ούτε καν πήγε να ζητήσει αναβολή. Η ίδια δηλαδή η οργάνωση έμμεσα παραδέχτηκε ότι δεν μπορεί να υποστηρίξει ότι ο χαρακτηρισμός «δολοφονική συμμορία» είναι συκοφαντικός, δηλαδή ψευδής. Και βέβαια η δίκη προχώρησε και αναμένεται η απόφαση, η οποία ασφαλώς θα είναι έμμεση περιγραφή της πραγματικής φύσης της ναζιστικής οργάνωσης. Εδώ σημειώνω απλά, για να δούμε πόσο μπλεγμένα είναι τα πράγματα, ότι την αγωγή της Χρυσής Αυγής υπογράφει ένας από τους βασικούς της δικηγόρους και πολιτικό στέλεχός της, ο Γιάννης Ζωγράφος, ο οποίος μέχρι πριν από λίγους μήνες ήταν στέλεχος του Ελληνικού Μετώπου και στενός συνεργάτης του Μάκη Βορίδη. Μάλιστα όταν έγινε για πρώτη φορά υπουργός ο κ. Βορίδης, στην κυβέρνηση Παπαδήμου το Νοέμβρη του 2012, φρόντισε να διοριστεί ο Γιάννης Ζωγράφος ως σύμβουλός του. Αυτή η παρατήρηση ως υπόμνηση του πόσο εύθραυστος είναι ο «αντιφασισμός» του κυβερνητικού επιτελείου.

Κοινό συμπέρασμα, λοιπόν, και από τις τρεις διαπιστώσεις είναι ότι η παρουσία του αντιφασιστικού κινήματος είναι απαραίτητη προκειμένου να υπάρξει μια πραγματική δικαστική διερεύνηση της υπόθεσης. Δεν υπονοώ βέβαια την υποκατάσταση του δικαστικού μηχανισμού από μια εξωθεσμική πολιτική πίεση. Ισχυρίζομαι το ακριβώς αντίστροφο: ότι χωρίς την προστασία των πολιτών της η δημοκρατία είναι ανίσχυρη και εν προκειμένω η δικαιοσύνη (στον όρο αυτό περιλαμβάνεται ο δικαστικός μηχανισμός, αλλά και οι δικηγόροι και οι μάρτυρες) μπορεί να πέσει θύμα του εκβιασμού ενός μέχρι χτες πανίσχυρου παρακράτους.

ΤΑ ΤΡΙΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ:

1. Το αρχικό και γενικό ερώτημα διατυπώνεται ως εξής: Ποια είναι η σχέση της δικαστικής διαδικασίας με το αντιφασιστικό κίνημα; Ακούγεται από πολλές πλευρές μια αγωνία, μήπως η άσκηση των διώξεων εις βάρος της Χρυσής Αυγής υπονομεύει αυτό το μαζικό κίνημα. Με μια άλλη διατύπωση το ίδιο ερώτημα παίρνει τη μορφή της αμφισβήτησης των ίδιων των δομών της αστυνομικής καταστολής και της δικαιοσύνης. Πώς είναι δυνατόν να λύσει το πρόβλημα του φασισμού μια αυταρχική και αντιδημοκρατική κυβέρνηση, η ίδια δηλαδή που εξέθρεψε στους κόλπους της το ρατσισμό και τη βία;

Νιώθω τον πειρασμό να πω ότι οι δικαστικές διώξεις έχουν ήδη δικαιωθεί, από τη στιγμή που μετά τις αρχικές συλλήψεις μειώθηκαν δραστικά οι νυχτερινές επιθέσεις των Ταγμάτων Εφόδου, σύμφωνα με το Δίκτυο καταγραφής κρουσμάτων ρατσιστικής βίας. Ποιος δεν θεωρεί αυτή την εξέλιξη μια νίκη του αντιφασιστικού κινήματος; Διατυπώνεται συχνά το ερώτημα μήπως η αστυνομική έρευνα και η δικαστική αντιμετώπιση δεν είναι ο κατάλληλος τρόπος για την αναχαίτιση μιας οργάνωσης που όσο κι αν η δράση της παραβαίνει το νόμο, δεν παύει να έχει τα πολιτικά χαρακτηριστικά ενός κόμματος. Μάλιστα δεν είναι λίγοι, ακόμα και στο στρατόπεδο της Αριστεράς εκείνοι που θυμίζουν ότι το ελληνικό Σύνταγμα δεν έχει πρόβλεψη για την απαγόρευση κάποιου κόμματος. Αλλά εδώ δεν μιλάμε για ένα συνηθισμένο κόμμα, αλλά για μια εγκληματική συμμορία, η οποία καταφεύγει επιδεικτικά στη χρήση βίας. Η θέση μου είναι ότι η άσκηση δίωξης εις βάρος των στελεχών της οργάνωσης ήταν ο ενδεδειγμένος τρόπος αντίδρασης μιας δημοκρατικής πολιτείας. Και αν πρέπει οπωσδήποτε να κρατάμε μια επιφύλαξη γι’ αυτή την αντίδραση των αρχών, τότε ας διαμαρτυρηθούμε που άργησε τόσο πολύ κι ας καταγγείλουμε τις σκοπιμότητες που τύφλωναν τόσα χρόνια τις κυβερνήσεις και τις εμπόδιζαν να προχωρήσουν στην εξάρθρωση της οργάνωσης, την οποία σήμερα όλοι χαρακτηρίζουν «εγκληματική». Ας επισημάνουμε ακόμα τις ταλαντεύσεις ηγετικών στελεχών της Νέας Δημοκρατίας που μέχρι τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα φλέρταραν ανοιχτά με το ενδεχόμενο κάποιου είδους συνεργασίας με τη ναζιστική οργάνωση, προκειμένου να αναχαιτιστεί ο «κομμουνιστικός κίνδυνος».

Δεν πρέπει ούτε στιγμή να ξεχνάμε ότι ήταν η Αριστερά εκείνη που από χρόνια ζητούσε την ενεργοποίηση της Δικαιοσύνης εναντίον της Χρυσής Αυγής.

Σε όλη τη μακρόχρονη παρουσία της Χρυσής Αυγής ελάχιστες φορές έχει τεθεί σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο το ερώτημα της περιστολής της δράσης της. Ήταν τον Φεβρουάριο του 1995 από τον βουλευτή του ΚΚΕ Ορέστη Κολοζώφ, ο οποίος έλαβε την απάντηση του τότε υπουργού Δημόσιας Τάξης Παπαθεμελή, ότι το θέμα μελετάται, αλλά «το φρόνημα είναι ελεύθερο και διώκονται μόνον παράνομες πράξεις, για τις οποίες υπεύθυνη είναι η Δικαιοσύνη». Το ζήτημα επανήλθε τον Φεβρουάριο του 1998 από τον Πέτρο Κουναλάκη του Συνασπισμού και απαντήθηκε με παρόμοιο τρόπο από τον Ευάγγελο Γιαννόπουλο. Τρίτη φορά τέθηκε το ζήτημα από τον Στρατή Κόρακα του ΚΚΕ τον Νοέμβριο του 1998 και το απέρριψε ο Φίλιππος Πετσάλνικος, επικαλούμενος κι αυτός την «ελευθερία του φρονήματος». Ήταν μόλις πέντε μήνες μετά την εκδήλωση αυτού του φρονήματος στην πλατεία Δικαστηρίων, με τη δολοφονική επίθεση κατά των τριών αριστερών νέων από τη φάλαγγα της οργάνωσης με επικεφαλής τον Περίανδρο.

Μόνο μια φορά αυτά τα τριάντα χρόνια ο πολιτικός κόσμος, οι τοπικές κοινωνίες και μεγάλη μερίδα των μέσων ενημέρωσης άσκησαν σοβαρή πίεση στη Χρυσή Αυγή. Ήταν το καλοκαίρι του 2005, όταν η είδηση ότι θα διοργανωθεί στην Ελλάδα το πανευρωπαϊκό Φεστιβάλ Μίσους προκάλεσε παλλαϊκή αντίδραση σε σημείο που η κυβέρνηση υπαινίχτηκε ότι θα το απαγορεύσει. Το Φεστιβάλ, τελικά, ακυρώθηκε, ενώ κάτω από την πίεση αυτή παραδόθηκε στις αρχές και ο φυγόδικος Περίανδρος. Το συμπέρασμα νομίζω ότι είναι αυτονόητο: μόνο η παλλαϊκή αντίθεση στη ναζιστική βία μπορεί να σταθεί φραγμός στα Τάγματα Εφόδου.

Για ποιο λόγο διερράγη σήμερα ο δεσμός της Χρυσής Αυγής με το βαθύ κράτος; Ασφαλώς έπαιξε ρόλο το γεγονός ότι είχαμε τον πρώτο Έλληνα νεκρό από τη δράση της οργάνωσης. Μέχρι εκείνη τη μέρα τα θύματα της Χρυσής Αυγής περιορίζονταν στους μετανάστες, σε άτομα-στόχους «αόρατους», «ανώνυμους» και «αβοήθητους».

Ο ξεσηκωμός των πολιτών μετά το έγκλημα στο Κερατσίνι και οι μαζικές αντιφασιστικές διαδηλώσεις υποχρέωσαν την κυβέρνηση να σταματήσει την πολιτική «ανοχής» απέναντι στα εγκλήματα της οργάνωσης. Αλλά καταλυτικό ρόλο σ’ αυτές τις εξελίξεις έπαιξε και η απόφαση της Χρυσής Αυγής το περασμένο καλοκαίρι να κλιμακώσει το επίπεδο βίας που ασκεί σ’ όλη την Ελλάδα εις βάρος όσων θεωρεί «υπανθρώπους». Μια βδομάδα πριν από τη δολοφονία του Φύσσα είχε προηγηθεί επίθεση άλλου Τάγματος Εφόδου εναντίον μελών του ΚΚΕ, με αποτέλεσμα δέκα τραυματίες. Και λίγες μέρες αργότερα, στις 15.9.2013 η Χρυσή Αυγή εμφανίστηκε με στρατιωτικού τύπου άγημα στον Μελιγαλά της Πελοποννήσου, όπου οι τοπικές αρχές πραγματοποιούσαν μια τελετή μνήμης συμβολική για την ελληνική Ακροδεξιά. Παρόντες ήταν μόνο πολίτες της Δεξιάς με τις οργανώσεις τους. Αυτούς ήταν που προπηλάκισε βίαια η οργάνωση, έχοντας επικεφαλής βουλευτές της Χρυσής Αυγής.

Στις δύο αυτές επιθέσεις της η Χρυσή Αυγή έδειξε ότι στρέφεται πλέον ανοιχτά εναντίον της οργανωμένης Αριστεράς με δολοφονικές προθέσεις, αλλά και εναντίον της Δεξιάς, διεκδικώντας πρώτα πρώτα την ηγεμονία στο συμβολικό επίπεδο.

Ήταν ένα βήμα παραπάνω από όσα έκανε η οργάνωση μέχρι σήμερα. Με τις κινήσεις αυτές φάνηκε ξεκάθαρα η πραγματική της στρατηγική, που μοιάζει πολύ με τη «στρατηγική της έντασης» που εφάρμοσε η Ιταλική Ακροδεξιά τη δεκαετία του ’70, κάτω από την καθοδήγηση μυστικών υπηρεσιών. Στόχος και τότε και τώρα είναι να δημιουργηθούν συνθήκες τυφλής βίαιης αντιπαράθεσης στα πεζοδρόμια, να προκληθεί ένας «εμφύλιος χαμηλής έντασης» και να προκληθεί η παρέμβαση του βαθέος κράτους: του στενού κατασταλτικού μηχανισμού, του στρατού και της δικαιοσύνης σε μια μορφή κράτους έκτακτης ανάγκης. Είναι το εθνικό-φυλετικό (völkisch) Κράτος που ευαγγελίζεται η οργάνωση.

Η επίθεσή της ακόμα και σε οργανώσεις της Δεξιάς ή και της Ακροδεξιάς ξεκίνησε από τη στιγμή που η οργάνωση αισθάνθηκε τόσο ισχυρή, ώστε να πάρει αυτή την πρωτοβουλία των κινήσεων, ελέγχοντας ακόμα και τμήματα του κρατικού μηχανισμού.

Με την άσκηση των διώξεων διαπιστώσαμε μια αλλαγή στη στάση των ηγετικών στελεχών της οργάνωσης. Στις απολογίες τους στράφηκε ο ένας εναντίον του άλλου, αποδίδοντας λχ. το «Εγέρθητω» σε πρωτοβουλία του Γερμενή, τις επιθέσεις στους μικροπωλητές στη Ραφήνα και το Μεσολόγγι στον υπερβάλλοντα ζήλο των τοπικών βουλευτών, και τη στρατιωτική επίδειξη στο Μελιγαλά σε έμπνευση του Κασιδιάρη. Σύσσωμοι οι απολογούμενοι Χρυσαυγίτες απαρνήθηκαν τον εθνικοσοσιαλισμό, το ναζιστικό χαιρετισμό και τα σύμβολά τους. Και οι νέες απόπειρες επανενεργοποίησης των ταγμάτων εφόδου είναι σποραδικές και αποτυχημένες. Η απουσία της ηγεσίας είναι καταλυτική, γιατί πρόκειται για ένα αυστηρά δομημένο παραστρατιωτικό σώμα, για μια «πολιτοφυλακή». Ποιος αμφισβητεί το ρόλο του αντιφασιστικού κινήματος σ’ αυτή την εξέλιξη;

2. Μια δεύτερη κατηγορία αμφισβητήσεων που εγείρονται τις τελευταίες μέρες συνοψίζεται στο γνωστό ερώτημα: Είναι η υπόθεση «δεμένη»; Μήπως οι διώξεις καταλήξουν σε μπούμερανγκ ελλείψει στοιχείων;

Ασφαλώς δεν μπορεί κανείς να προεξοφλήσει τις εξελίξεις. Θα ήταν παρακινδυνευμένο, ειδικά επειδή είναι πρώτη φορά που ένα κόμμα στη χώρα μας βρίσκεται υπό δικαστική διερεύνηση ως εγκληματική οργάνωση. Όμως είναι αλήθεια ότι τα στοιχεία που έχουν συγκεντρωθεί για τη δράση της Χρυσής Αυγής, το στρατιωτικό της χαρακτήρα και για την ευθύνη της ηγεσίας της είναι συντριπτικά. Όποιος το αμφισβητεί, ας κάνει τον κόπο να μελετήσει το πόρισμα-καταπέλτη που έχουν στείλει οι δύο εφέτες ανακρίτριες στη βουλή, τις προτάσεις του εισαγγελέα Ντογιάκου, καθώς και το υπόμνημα της ομάδας των δικηγόρων που εκπροσωπούν το αντιφασιστικό κίνημα στη δίκη. Η δικογραφία περιλαμβάνει πολλαπλάσια τεκμήρια της εγκληματικής δράσης της οργάνωσης.

Είμαι ιδιαίτερα εξοργισμένος όταν αυτό το ρητορικό ερώτημα (περί «μη δεμένης» υπόθεσης) το επαναλαμβάνουν συνάδελφοί μου και μάλιστα ορισμένοι από τους πιο προβεβλημένους τηλεστάρ. Λες και δεν είναι και δικό μας ζήτημα (εννοώ ζήτημα των δημοσιογράφων και των πολιτών) να διαμορφώσουν γνώμη για τα ήδη γνωστά στοιχεία της δικογραφίας. Το αστείο είναι ότι οι ίδιοι τηλεστάρ είχαν κατά καιρούς οργανώσει τηλεδίκες για κάθε λογής ποινικές υποθέσεις με πολιτικό περιεχόμενο.

Μπορώ να τους καθησυχάσω. Δεν είναι ανάγκη να μελετήσει κανείς την ογκώδη δικογραφία για να καταλήξει εγκαίρως σε μια αποτίμηση της εγκληματικής δράσης της οργάνωσης. Αρκεί να διαβάσει κανείς ακόμα και τα δημόσια έγγραφά της (εφημερίδες, περιοδικά εγκύκλιοι). Η Χρυσή Αυγή στηριζόταν σε μια εσωτερική αντίφαση, την οποία δεν ήταν δυνατόν να ξεπεράσει. Από τη μια μεριά φρόντιζε να χτίζει κάποια στεγανά μεταξύ της ηγεσίας που έδινε τις εντολές και των μελών που συγκροτούσαν τα Τάγματα Εφόδου. Και κάθε φορά που συλλαμβάνονταν ή κατηγορούνταν κάποιοι χρυσαυγίτες, ο Μιχαλολιάκος και οι συνεργάτες του έσπευδαν να δηλώσουν πλήρη άγνοια. Και αν μεν τα κατηγορούμενα στελέχη ήταν άγνωστα, η πρώτη αντίδραση της οργάνωσης ήταν ότι πρόκειται για «περαστικούς» (περίπτωση Ρουπακιά), ενώ αν ήταν γνωστά, η οργάνωση υποστήριζε ότι πρόκειται για «σκευωρία» (περίπτωση Περίανδρου). Από την άλλη μεριά, η προπαγάνδα της οργάνωσης, ακόμα και η στρατολόγηση των μελών της στηριζόταν στη διαφήμιση της «δράσης στο πεζοδρόμιο», στην προβολή της «ισχύος», της στρατιωτικής δομής, ακόμα και του συγκεντρωτισμού στις αποφάσεις. Βρέθηκαν έτσι πολλά στοιχεία που αποδεικνύουν την εμπλοκή της ηγεσίας στις συγκεκριμένες πράξεις. Και η απόλυτη άρνηση τώρα αποτελεί επιβαρυντικό στοιχείο για τον Αρχηγό και τους επιτελείς του. Ποιος πιστεύει σήμερα ότι ο Μιχαλολιάκος πληροφορήθηκε τη δολοφονία του Φύσσα την επομένη το μεσημέρι, όπως δήλωσε στην αρχική του απολογία; Και ποιος αμφισβητεί τη σχέση του Ρουπακιά με τη Χρυσή Αυγή, από τη στιγμή που αποκαλύφθηκε στα επίσημα αρχεία της οργάνωσης ότι ήταν αναπληρωτής του πυρηνάρχη Πατέλη;

Σ’ αυτό το σημείο υπάρχει μια πραγματική παγίδα την οποία στήνει η ίδια η ναζιστική οργάνωση, εφαρμόζοντας μεθόδους τις οποίες έχει διδαχτεί από τη θητεία της δίπλα στον Κωνσταντίνο Πλεύρη, τη σκοτεινή περίοδο της μεταπολίτευσης. Όπως έχει περιγράψει ο ίδιος ο Πλεύρης σε πρόσφατο αυτοβιογραφικό του βιβλίο, ο ίδιος έδινε σε δημοσιογράφους ορισμένες αληθοφανείς αλλά ψεύτικες πληροφορίες, οι οποίες γνώριζε ότι θα διαψευστούν, με αποτέλεσμα να πλήττεται η αξιοπιστία του Τύπου. Το ίδιο γίνεται και σήμερα, με πιο χαρακτηριστική περίπτωση το περίφημο «οπλοστάσιο» της Χρυσής Αυγής, το οποίο υποτίθεται αναζητά η αστυνομία. Αλλά όλοι γνωρίζουμε ότι τα όπλα με τα οποία έχουν διαπράξει τα εγκλήματά τους οι χρυσαυγίτες είναι σουγιάδες, στιλέτα και ρόπαλα. Και όλα αυτά έχουν βρεθεί και έχουν ταυτοποιηθεί σε δεκάδες δολοφονικές επιθέσεις της οργάνωσης.

Και αν το «Βήμα» τον περασμένο μήνα δημοσίευσε μια φωτογραφία με κάποιον να σημαδεύει με «μπαζούκα» ως χρυσαυγίτη, το μόνο που έκανε ήταν να υπονομεύσει τη συνολική αξιοπιστία της ανάκρισης. Λαμβάνοντας υπόψη την υπογραφή που συνοδεύει το δημοσίευμα, όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά. Δεν ξεχνάμε και τους λεγόμενους προστατευόμενους μάρτυρες, τους μεταμελημένους χρυσαυγίτες, οι οποίοι προβλήθηκαν κατά κόρον από τα μέσα ενημέρωσης, αλλά βέβαια δεν διεκδικούν δάφνες ιδιαίτερης αξιοπιστίας.

Όμως αντίστροφα, αν κάποιος περιμένει να βρεθεί οπλοστάσιο για να πειστεί ότι η Χρυσή Αυγή είναι εγκληματική οργάνωση, να με συμπαθάτε, αλλά μάλλον έχει ψηφίσει τον Κασιδιάρη στις δημοτικές εκλογές.

3. Μήπως κινδυνεύει η Αριστερά να βρεθεί στο στόχαστρο των διωκτικών μηχανισμών; Μήπως, με άλλα λόγια, είμαστε εμείς οι επόμενοι;

Σ’ αυτό το σημείο πρέπει να είμαστε απόλυτοι. Πρέπει να ζει κανείς σε άλλον πλανήτη για να μη βλέπει ότι η επίθεση στην Αριστερά και στα κινήματα προηγήθηκε μήνες πολλούς και χρόνια πολλά. Ξεχάσαμε τον τρόπο που σαρώθηκε από τους μηχανισμούς καταστολής το μεγάλο αντιμνημονιακό κίνημα, το κίνημα των πλατειών του 2011; Ξεχάσαμε τη δράση των ειδικών δυνάμεων στις Σκουριές;

Μάλιστα ισχύει το αντίθετο. Η δίωξη που ασκήθηκε εις βάρος της ηγεσίας της Χρυσής Αυγής και οι αποκαλύψεις για τον τρόπο δράσης της οργάνωσης γελοιοποίησε τη θεωρία των δύο άκρων και απομόνωσε τους θιασώτες της ακόμα και στο πρωθυπουργικό περιβάλλον. Ο κ. Μπαλτάκος που σήμερα εμφανίζεται ως ο μοναχικός καβαλάρης ενός νέου ακροδεξιού ρεύματος, ήταν μέχρι πριν από ένα χρόνο ο πανίσχυρος καθοδηγητής της επίσημης κυβερνητικής γραμμής στο χώρο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ποιος δεν βλέπει ότι ο κ. Σαμαράς εξαναγκάστηκε σ’ αυτή την απόφαση, στριμωγμένος από τη λαϊκή κατακραυγή;

Άθελα τους, όσοι κρούουν τον κίνδυνο της επέκτασης των διώξεων στο χώρο της Αριστεράς, δίνουν ένα ανέλπιστο συγχωροχάρτι στη ναζιστική οργάνωση. Γιατί αν εμείς θεωρούμε τη δράση του αριστερού κινήματος ομόλογη των Ταγμάτων Εφόδου, τότε δικαιώνονται όλοι οι δράστες ρατσιστικών εγκλημάτων που συγκρίνουν τον εαυτό τους με το ΠΑΜΕ ή με οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς.

Για τους ξεχασιάρηδες θυμίζω ότι από το 2004 υπάρχει ο νέος αντιτρομοκρατικός νόμος, το άρθρο 187Α του ΠΚ, το οποίο εφαρμόζεται μόνον εναντίον των ενόπλων οργανώσεων που αναφέρονται στην Αριστερά. Και βέβαια το άρθρο αυτό είναι πολύ αυστηρότερο από το 187,1, με το οποίο σήμερα παραπέμπονται τα στελέχη της ναζιστικής οργάνωσης.

Το συμπέρασμά μου είναι ότι το αντιφασιστικό κίνημα πρέπει να είναι παρόν σε όλη τη διαδικασία διερεύνησης και αποτροπής της δράσης της Χρυσής Αυγής. Πρέπει να είναι παρόν στη δίκη. Να εξασφαλίσει τη μεγαλύτερη δυνατή δημοσιότητα σε όλα τα στάδια της ανάκρισης και του ακροατηρίου. Να προστατεύσει τους μάρτυρες που θα καταθέσουν στοιχεία εις βάρος της οργάνωσης. Να εμποδίσει κάθε απόπειρα συγκάλυψης του ρόλου προβεβλημένων προσώπων και κυρίως των σχέσεων της οργάνωσης με το βαθύ κράτος, με στελέχη της κυβέρνησης και των κυβερνητικών κομμάτων. Και κυρίως να μην επιτρέψει την ανασυγκρότηση των Ταγμάτων Εφόδου, όποια κι αν είναι η τελική δικαστική έκβαση της υπόθεσης.

Από όλες αυτές τις απόψεις, η καταδίκη της ηγεσίας και των στελεχών της εγκληματικής οργάνωσης θα είναι μια μεγάλη νίκη του αντιφασιστικού κινήματος.

Posted in Αλληλεγγύη - Ενεργοί Πολίτες, Εκδηλώσεις-δράσεις, Νεοναζισμός, αντιφασιστική δράση | Tagged , , , | Σχολιάστε

Εκδήλωση – συζήτηση: «Η Χρυσή Αυγή μπροστά στη δικαιοσύνη»  

POSTER-NEW-3

Μετά από μια μεγάλη περίοδο προκλητικής ασυλίας, η νεοναζιστική οργάνωση Χρυσή Αυγή, βρίσκεται σήμερα αντιμέτωπη με την προοπτική να λογοδοτήσει για τα εγκλήματά της. Κάτω από το μανδύα του πολιτικού κόμματος, τα μέλη της, ιεραρχικά και συντεταγμένα, έχουν διατελέσει πλήθος εγκληματικών πράξεων.

Κυβέρνηση, δικαιοσύνη και διωκτικές αρχές, που για καιρό συγκάλυπταν τα τάγματα εφόδου, αναγκάστηκαν να κινητοποιηθούν, μόνο μετά από τις μεγάλες αντιφασιστικές κινητοποιήσεις που ακολούθησαν τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα.

Γιατί όμως δεν ξεκινάει η δίκη, ενώ εδώ και καιρό έχει ολοκληρωθεί η ανακριτική διαδικασία;
Πόσο ισχυρά είναι τα αποδεικτικά στοιχεία της δικογραφίας;
Πώς θα διασφαλιστεί η ανεξάρτητη και αξιόπιστη  ενημέρωση κατά τη διάρκεια της δίκης; Πώς θα προστατευτούν τα θύματα ναζιστικής βίας που θα κληθούν να καταθέσουν;
Ποιος ο ρόλος του αντιφασιστικού κινήματος;

ΕΚΔΗΛΩΣΗ – ΣΥΖΗΤΗΣΗ
Πέμπτη 4 Δεκεμβρίου στις 7:00 μ.μ. – αίθουσα Δημοτικού Συμβουλίου Ν. Σμύρνης
 (2ας Μαΐου 8 – κεντρική πλατεία Ν. Σμύρνης)

————————————————–

  • Ο Δημήτρης Ψαρράς γεννήθηκε στην Αθήνα το 1953. Είναι δημοσιογράφος, μέλος της ερευνητικής ομάδας «Ιός». Εργάστηκε στην «Ελευθεροτυπία», από το 1990 μέχρι τον Ιούνιο του 2012. Έκτοτε εργάζεται στην «Εφημερίδα των Συντακτών». Έχει δημοσιεύσει τις μελέτες
  • «Το κρυφό χέρι του Καρατζαφέρη – Η τηλεοπτική αναγέννηση της ελληνικής Ακροδεξιάς», εκδ. Αλεξάνδρεια, Αθήνα 2010,
  • «Η Μαύρη Βίβλος της Χρυσής Αυγής. Ντοκουμέντα από την ιστορία και τη δράση μιας ναζιστικής ομάδας», εκδ. Πόλις, Αθήνα 2012,
  • «Το μπεστ σέλερ του μίσους. Τα ‘Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών’ στην Ελλάδα, 1920-2013», εκδ. Πόλις, Αθήνα 2013.
  • Ο Θανάσης Καμπαγιάννης, είναι μέλος της Πρωτοβουλίας δικηγόρων για την πολιτική αγωγή του Αντιφασιστικού Κινήματος και θα είναι στη δίκη των στελεχών της Χρυσής Αυγής ως ένας από τους δικηγόρους της πολιτικής αγωγής των Αιγυπτίων Αλιεργατών. Συμμετέχει στο αντιρατσιστικό και αντιφασιστικό κίνημα ως μέλος της ΚΕΕΡΦΑ και στα πλαίσια αυτής της δράσης έχει γράψει τα βιβλία «Η Πάλη Ενάντια στο Ρατσισμό Σήμερα» και «Η Φασιστική Απειλή και η Πάλη για να την Τσακίσουμε» (μαζί με τον Κώστα Πίττα).

Μπορείτε να κατεβάσετε το βιβλίο του Δημήτρη Ψαρρά «Η Χρυσή Αυγή μπροστά στη δικαιοσύνη» πατώντας εδώ.

Posted in Εκδηλώσεις-δράσεις, Νεοναζισμός, αντιφασιστική δράση | Tagged , , , | Σχολιάστε

«Μάμμα Τόνι», από την Ομάδα Πείρα(γ)μα, στο 3ο Λύκειο Π.Φαλήρου

3o lykeio-mama toni

Την Παρασκευή 28/11, η Ομάδα Πείρα(γ)μα, παρουσιάζει τον αντιφασιστικό θεατρικό μονόλογο «Μάμμα Τόνι», των Ντάριο Φο και Φράνκα Ράμε, στην αίθουσα εκδηλώσεων του Λυκείου, σε μια παράσταση για τους μαθητές. Οι «Ανήσυχοι Γονείς», ευχαριστούν την Ομάδα Πείρα(γ)μα για την προσφορά της, και το 3ο Λύκειο για την φιλοξενία.
 

Λίγα λόγια για την παράσταση…

Η «Μάμμα Τόνι» όταν μαθαίνει ότι οι φασίστες περνούν και πάλι από την πόλη της, αυτή τη φορά ως εκλεγμένοι εκπρόσωποι για να εκφωνήσουν τους λόγους τους στην πλατεία, – μίας πόλης που θρήνησε πολυάριθμα θύματα στα χέρια των φασιστών- αγριεύει, σηκώνεται από την πολυθρόνα της, αρπάζει τη μαγκούρα της και ορμάει μονάχη να τους διώξει.

Ο μονόλογος αυτός, σχεδόν άγνωστος, ανήκει στην περίοδο των αντιφασιστικών μονολόγων των Φο/Ράμε, βασισμένων σε μαρτυρίες και υπαρκτά πρόσωπα από την Ιταλική Αντίσταση. Πρωτοπαρουσιάστηκε με την Φράνκα Ράμε να ενσαρκώνει αυτή τη συγκλονιστική μάνα των ανταρτών στην μεγάλη πλατεία της Παβίας στις 25 Απριλίου του 1971. Μετά και τον πρόσφατο θάνατο της ηθοποιού, συγγραφέα θεάτρου και πολιτικής ακτιβίστριας Φράνκα Ράμε (29 Μαϊου 2013), η ομάδα πείρα(γ)μα θέλοντας να τιμήσει και να υπενθυμίσει το αντιφασιστικό της έργο, έργο που την στοχοποίησε και που υπήρξε αιτία για την απαγωγή, το βασανισμό και το βιασμό της το 1973 από σκιώδη φασιστική οργάνωση που δρούσε όπως αποκαλύφθηκε 25 χρόνια αργότερα κατ’ εντολήν της Καραμπινιερίας του Μιλάνου, όταν το έγκλημα τους είχε πλέον παραγραφεί, παρουσιάζει για πρώτη φορά στην Ελλάδα αυτόν τον σημαντικό μονόλογο που κάνει την πρεμιέρα του στο Αντιφασιστικό Φεστιβάλ μέσα από την ερμηνεία της Ειρήνης Μελά… Η Φράνκα Ράμε, δύο μήνες μετά την επίθεση που δέχτηκε, επέστρεψε στη σκηνή και τους πολιτικούς αγώνες πιο δυνατή και αποφασισμένη με μία νέα σειρά από αντιφασιστικούς μονολόγους. Συνέχισε να αγωνίζεται πάντα δίπλα στον άντρα της το Ντάριο Φο με πείσμα, δυναμισμό κι αγάπη μέχρι και την τελευταία της στιγμή πριν πεθάνει…
Με τον χαρακτηριστικό τρόπο των Ράμε και Φο εκείνης της περιόδου, η αφήγηση στη «Μάμμα Τόνι» κινείται μέσα από απανωτές εναλλαγές που αποτελούν πρόκληση για τον ηθοποιό: από το γκροτέσκο, τον αυτοσαρκασμό, τη σάτιρα, έως την ψύχραιμη κατάθεση, τη συγκινησιακή φόρτιση και την τραγικότητα. Στην προσωπική μαρτυρία της Μάμμας Τόννι μνημονεύονται οι αγώνες, οι ελπίδες αλλά και οι νεκροί των ανταρτών, νεκροί του τότε και του τώρα που δεν μας επιτρέπουν να μένουμε άπραγοι μπροστά την εξάπλωση του φασισμού…

Η μετάφραση και η σκηνοθεσία είναι της Αγγελικής Κασόλα. Ερμηνεύει η Ειρήνη Μελά.

Η Ομάδα Πείρα(γ)μα στο facebook

 

Posted in Εκδηλώσεις-δράσεις, Παιδεία, Πολιτισμός, αντιφασιστική δράση | Tagged , , , , , , | Σχολιάστε